Wieś leży w dolinie potoku Orawka, pomiędzy Wielkim Działem (935 m n.p.m.) i Łysą Górą w Beskidzie Wyspowym. W dokumentacjach nazywana również Orawką Średnią lub Orawką pod Sarną. Nazwa Wsi wywodzi się od nazwiska pierwszych sołtysów Sarnów, którzy osiedlili się na tym terenie w 1567 r. i otrzymali od węgierskiego magnata Franciszka Thurzo przywilej "wolizny", w celu zasiedlenia dziewiczych terenów Orawy.

W XVII w. ludność Podsarnia była świadkiem walk religijnych na Orawie. Zdołano obronić katolickie korzenie, wynikiem czego były nadania szlacheckie dla sołtysów wsi orawskich od cesarza austriackiego. W 1918 r. Podsarnie powróciło wraz z 14 wioskami Orawy do Polski spod zaboru austriackiego, co potwierdziła Rada Ambasadorów 28 VII 1920 r. Od IX 1939 r. do wiosny 1945 r. Podsarnie pozostawało pod okupacją słowacką. Granica między Podsarniem i Spytkowicami stanowiła granicę Galicji i Cesarstwa Austriackiego do 1918 r. Śladem tej granicy była komora celna na Przełęczy Spytkowskiej (droga krajowa Zabornia-Chyżne). Miejscowość zamieszkiwana jest przez ok 770 mieszkańców.

LEGENDA PODSARNIA

Przed czterema wiekami tereny dzisiejszego Podsarnia porośnięte były gęstymi lasami. Większość mieszkańców żyła skromnie w drewnianych chatach. Najbogatszy we wsi był sołtys Wendelin - człowiek uczciwy i mądry, do którego sąsiedzi często przychodzili po radę. Wychowywał on samotnie jedynego syna Pawła, którego kochał nad życie.
Pewnego dnia sołtys zabrał chłopca na polowanie. W czasie tropienia dzika mały Pawełek zgubił się. Kiedy zauważono jego zniknięcie, natychmiast rozpoczęto poszukiwania. Jednak dopiero po dwóch dniach jeden z mieszkańców natrafił na ślady dziecięcych stóp. Doprowadziły one poszukujących do miejsca, gdzie swą kryjówkę miały sarny. Jakże ogromne było zdziwienie ludzi, gdy ujrzeli Pawełka przytulonego do karmiącej go sarny. Syn sołtysa wyglądał na zadowolonego, radośnie uśmiechnął się na widok ojca. Sołtys był wdzięczny sarnie, że uratowała życie jego jedynaka. To niecodzienne wydarzenie poruszyło wszystkich mieszkańców. Ludzie uwierzyli, że sarna jest dobrym znakiem, przynosi szczęście i czuwa nad bezpieczeństwem osady. Postanowili więc nazwać swoją miejscowość Podsarnie, a wizerunek sarny umieścili także w herbie wsi.